Begin april werd ik gevraagd om mee naar Egypte te gaan. Meegaan naar Egypte als begeleidster tijdens een vakantie van een alleenstaande moeder met 3 zonen met een vorm van autisme. Als eerste voelde ik me vereerd voor het vertrouwen wat in me gesteld werd, 8 dagen mee als ondersteuning om bij te dragen in een plezierige vakantie. Daarna voelde ik mijn hart sneller kloppen en het enthousiasme groeien, omdat ik Egypte begin dit jaar op mijn doelenbord had gezet, net als zwemmen met dolfijnen en de mogelijkheid voor beide me ineens in de schoot geworpen leek te worden. Te gek!

Kort na mijn jubelperiode kreeg ik ook vragen: wanneer precies gaan we, heb ik dan al afspraken staan, waar gaan we naar toe, wat wordt er van mij verwacht, moet ik 8 dagen lang 24 uur per dag dezelfde inspanning leveren als ik nu een paar uur per week in dit gezin doe, is er ruimte voor eigen invulling, hoe zit het met het kosten- en verdiensteplaatje, etc.

Werk te doen dus. Leuk om mijn werk nu eens voor 8 dagen aaneengesloten in een ander land te organiseren.
We gaan met 6, moeder, 3 zonen, een vriendje om het aantal op even te brengen wat bij voorbaat al rust brengt en ik. Het thema wordt een duikvakantie. Er wordt een Nederlandse duikschool gevonden waar de situatie in eigen taal aan uitgelegd kan worden en de extra zorgvraag gesteld wordt. Er wordt een hotel gezocht waar we de kamers dicht bij elkaar hebben en de jongeheren 2 aan 2 een kamer kunnen bezetten en hierbij voldoende ruimte hebben voor zichzelf. Het hormoongehalte is hoog en is volgens mij zelfs nog stijgend bij deze tienerjongens, dus mooi dat we dit testosterongehalte bij voorbaat al de ruimte kunnen bieden die het nodig heeft.

De datum, locatie en duikschool zijn bepaald. Verder aan de slag met financien en verzekeringen. En hoe zit het daar eigenlijk met taal, eten, temperatuur, andere activiteiten en dergelijke? Ik ben nog nooit in Egypte geweest, heb geen idee… Google is weer mijn beste vriend. Ik kijk eerst vooral veel plaatjes en lees daarna aanbevelingen en reisverhalen. Hm… wat ik lees bevalt me wel en past me ook wel. Ik ga me daar wel vermaken. Althans, met het beeld dat ik nu voor ogen heb. Morgen eerst even bellen met moeder om een afspraak te maken en verdere verwachtingen kort te sluiten.

De afspraak is geweest, we hebben een soort van ‘familie vakantie-overleg’ gehad. Fijn voor mij, maar minstens zo belangrijk voor de jongens. In verband met hun autisme is duidelijkheid en voorkaderen van groot belang. Moeder en ik stemmen veel af om op 1 lijn te zitten en proberen steeds weer zoveel mogelijk helderheid te bieden aan hoe de vakantie kan verlopen en wat ze er kunnen verwachten. We trachten met duidelijkheid vooraf vooral veel veiligheid te bieden. Ervaring in mijn werk leert dat van hieruit de meeste flexibiliteit mogelijk is. Moeder als mede ervaringsdeskundige weet dit natuurlijk als geen ander en het is fijn om samen dezelfde visie hierin te hanteren.

Begin juni gaan we, dat is nu snel. Zowel mijn vragen als de vragen van de jongens zijn beantwoord. We hebben helder voor ogen waar we naar toe gaan, hoe de indeling van de vakantie is en wat de verwachtingen zijn. Wanneer ik weer bij de jongens ben neem ik de vakantieplannen weer door en bereid ik het inpakken van de koffer met ze voor. Nu ga ik me eerst orienteren op mijn eigen koffer en daarvoor ga ik mijn kledingkast eens nakijken. Wat ik nog aan zomerkleding pas en wat ik nog aan moet schaffen. Met ons weer hier is dat nog niet nodig geweest, maar daar is het erg warm heb ik gezien

Ik vind het spannend, maar ik heb er zin in!

Egypte, here I come!