Afgelopen zaterdagmiddag hoor ik mijn mobiele telefoon rinkelen. Ik neem op en hoor dat het Anita is. Anita is een oud studiegenoot van de HAVO die ik onlangs weer tegenkwam bij de boekhouder (die ook haar boekhouder blijkt te zijn, ze is ook onderneemster). “Wat leuk dat je belt Anita”, zeg ik enthousiast. “Ben je thuis?” vraagt ze met haar altijd even enthousiaste stem. “Ja, ik ben thuis, maar ik heb visite”, zeg ik. “Geeft niets, ik hoef alleen maar even iets af te geven, kan dat?” Ik antwoord met een “ja hoor, dat is goed, dan zie ik je vanmiddag nog, tot straks”. En blij hoor ik nog een “tot straks” terug, voordat de verbinding verbroken wordt.

Zo gezegd, zo gedaan, dus even later gaat mijn deurbel en als ik opendoe zie ik tot mijn verrassing eerst een pakket en daarachter Anita met een grote glimlach en vervolgens de woorden: “Zo, jij krijgt toch nooit een kerstpakket? Ik kom je daarom een kerstpakket brengen”. Enigszins verbaasd blijf ik in de deuropening staan en gelukkig begint Anita met praten, want eerlijk gezegd was ik met enige stomheid geslagen. Het enige wat ik kon bedenken was dat ze misschien voor een vrijwillige instantie werkt die mensen die geen kerstpakket krijgen er toch een bezorgen ofzo…..

Anita vertelde me haar verhaal hoe dit tot stand gekomen was en hoe mijn gezicht haar ook voor ogen kwam als zelfstandig ondernemer die wel veel geeft, maar sinds het zelfstandig ondernemerschap in ieder geval geen kerstpakketten meer terug krijgt. Daarom was ze zelf aan de slag gegaan en kerstpakketten samen gaan stellen. Tadaaaaa, daar stond ik dan: met een mond vol tanden, een lach van oor tot oor, enigszins een kleur op mijn gezicht en een pakket in mijn handen.
“Zo, alsjeblieft” zegt ze “en zoals het hoort bij kerstpakketten kom ik die alleen maar brengen en ben ik meteen weer weg. Pak maar lekker uit en geniet ervan. Van wat je wel leuk vindt en waarvan je denk wat moet ik ermee, want ook dat hoort bij een kerstpakket” roept ze nog lachend na.

Zoals ik ‘vroeger’ altijd deed met kerstpakketten, wacht ik ook nu tot ik samen met mijn man de tijd heb om het te openen en uit te pakken. Ik word er vrolijk van en geniet er van, maakt niet uit wat er in zit. Nou ja…… tot ik ineens iets tegenkom, waarvan ik denk “wat moet ik daar nu mee?” En daarmee meteen weer het vrolijk lachende gezicht van Anita voor me zie en zelf ook weer moet lachen.

Anita, dank je wel. Dit is wat ik noem een kerstgedachte. Het roept bij mij saamhorigheid en dankbaarheid op.
De kerst van 2012 is er nu al een om niet meer te vergeten!