Uit ervaring kan ik nu zeggen dat het wat doet als de wereld even letterlijk op zijn kop staat, omdat je zelf op de grond ligt…. Afgelopen maandag kwam er een tafel op mijn 2 kleine rechtertenen en voeten tenenbraken onder dit gewicht. Mijn eerste reactie (na een enorm geluid gemaakt te hebben), was op de grond gaan liggen met mijn pijnlijke voet in de lucht. Terwijl ik er naar keek zag ik het blauw worden, opzwellen en liep er wat bloed uit mijn kleinste teen.

Foto’s in het ziekenhuis maakte zichtbaar dat er sprake was van breuken in beide tenen en met een papieren uitleg over hoe hiermee om te gaan mocht ik weer naar huis.

Daar zat ik dan met mijn rechterbeen omhoog, want als ik het naar beneden hield deed het pijn en nam de zwelling toe. Iets fysiek niet kunnen zorgde ervoor dat ik in eerste instantie alleen maar ontdekte wat hierdoor niet mogelijk was. Ik werd geconfronteerd met diverse kleine automatismen van mezelf die ik nu niet meer op de automatische piloot kon doen, zoals douchen, mijn haren wassen, even naar boven lopen, koken en de keuken opruimen en dat was alleen nog maar in huis! Veel van wat voor mij vanzelfsprekend was om te doen, was nu helemaal niet vanzelfsprekend meer, sjonge dat geeft tijd en ruimte voor bewustwording, dat kan ik je zeggen.  Lichaam en geest zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, dat was ook nu weer merkbaar ….

Afgelopen weekend heb ik een NLP training verzorgd waarbij het onderwerp ‘strategieën’ was. Strategieën in de zin van automatismen, patronen en mijn eigen ervaringen van afgelopen week leverden praktische anekdotes op voor de training:
– hoe en waar heb jij je spullen bij elkaar liggen?
– hoe weet jij waar je spullen liggen? Heb je hier een systeem voor?
– hoe kun jij anderen vertellen waar je spullen liggen?
Wij mensen hebben overal onze eigen systeempjes, patronen, gewoonten, automatismen voor en als deze systemen niet meer als vanzelf inzetbaar zijn, zet dit onze wereld op zijn kop!

We weten even niet hoe we op een andere manier invulling kunnen geven aan onze behoeften, aan wat belangrijk is voor ons en wat ons voedt!

Dit kan natuurlijk doordat we zelf ons eigen systeem niet meer uit kunnen voeren, ons eigen patroon niet meer kunnen volgen, maar dit kan ons ook overkomen als onze omgeving ervoor zorgt dat we ons systeem niet meer in kunnen zetten, ons patroon noodgedwongen moeten doorbreken door toedoen van iets of iemand anders. Bijvoorbeeld omdat er in jouw omgeving iets gebeurt waardoor jij niet meer kan doen wat je deed -> verhuizing, baanverlies, wegvallen van een relatie of geliefde, faillissement, een hobby die wegvalt, etc.

Het ‘moeten’ doorbreken van patronen kost energie, vitaliteit:
– Fysiek heeft het lichaam bij letsel energie nodig om te kunnen helen;
– Emotioneel heeft het lichaam energie nodig voor de behoefte van geborgenheid, warmte dat het veilig is om nieuwe manieren aan te leren;
– Mentaal heeft het lichaam energie nodig om in te zetten voor de behoefte aan nieuwe denkpatronen die veiligheid bieden om nieuwe manieren van doen tentoon te spreiden;
– Spiritueel heeft het lichaam energie nodig, afstemming nodig voor de behoefte aan verbondenheid en creativiteit met alles wat er nog meer is dan wat er alleen lijkt te zijn (of juist niet lijkt te zijn).

Ons houvast kwijt zijn, geen uitzicht zien, het niet (meer) weten hoe we aan dat wat voor ons belangrijk is kan voldoen zorgt voor verwarring, stress. Het voelt alsof we kwijt zijn wat ons grond onder onze voeten geeft, kwijt zijn wat ons voedt!

Zonder deze verwarring, stress, kunnen we niet tot nieuwe inzichten komen!!

Vitaliteitsmanagement is erop gericht om jezelf vitaal en energiek te houden op momenten dat je lekker in je vel zit. Hiermee kan je je veerkracht voor de toekomst vergroten. Daarnaast is vitaliteitsmanagement erop gericht je weer vitaal en energiek te krijgen op alle andere momenten.

Afgelopen week heb ik hier zelf weer actief mee aan de slag gemogen: wat zijn mijn patronen in relatie tot vitaliteitsmanagement. Hoe beweeg ik mij hierin? En hoe juist niet? Waar geeft het me hinder, stagnaties en waar juist niet? En welke bewustwordingen, inzichten gaf het me als ik mijn patronen niet meer als vanzelf in kon zetten door een beperking en welke nieuwe mogelijkheden kon ik hieruit ontdekken? Ik zet de nieuwe mogelijkheden in kleine stapjes in (letterlijk ook), zoals ik ook aan anderen leer.innerdreams falling apart is falling into place

Ik ben vandaag 1 week verder en strompel letterlijk en figuurlijk nog door het huis, samen met mijn eigen gedachten, emoties en gevoelens. Ik heb ook eerst tijd nodig gehad om niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk even stil te staan bij wat me nu overkomen is. Onder ogen zien wat er is (en wat er even niet is) en dit voor nu accepteren. Vanuit deze rust en acceptatie richting mijn beperkingen en het niet kunnen doen van wat ik normaal als vanzelf zou doen, ontdekte ik dat ik steeds meer en meer nieuwe, andere mogelijkheden en oplossingen zag:
– Wandelcoaching kon niet doorgaan -> er zijn skypesessies gedaan waarbij één klant hiervan voorstelde een deel van deze sessie zelf te wandelen en wel online het contact te onderhouden en met me te kunnen delen wat ze zag en wat het met haar deed. Het gaf een prachtige aanvulling voor haar dat ze naar buiten kon en dat ze het met mij kon delen en dat ik er tegelijkertijd ook vragen over kon stellen en dat had ik zonder mijn eigen beperking nu nooit eerder bedacht! Ze vond het een toegevoegde waarde het op deze manier te doen, want zo konden we vaker afspreken zonder dat zij een lange reistijd had. Ik werd er zelf ook helemaal blij van!

Het verzorgen van de training gisteren maakte dat ik nog meer bewust raakte van de wereld buiten de bestaande kaders en zag ik nog meer mogelijkheden en groei. Door wat ik nu meemaak en het zelf bewust mag toepassen merkt ik dat ik meer en meer doorleefd raak van wat vitaliteitsmanagement doet en wat het mensen aan nieuwe inzichten, mogelijkheden en bewegingen kan brengen!! Dat is meer dan heerlijk om te doen en te voelen 🙂 en maakt mijn 2 gebroken tenen bijzaak in plaats van hoofdzaak. Ik kreeg terug van cursisten:
– hoe leerzaam en tastbaar de dag was richting eigen ervaringen;
– hoe energiek ze mij ervaren hadden (ook zittend);
– dat het een inzicht gaf om te mogen denken in “En-En” in plaats van “Of-Of”;
– dat wanneer er iets niet is er tegelijkertijd iets wel is, (er is geen dag zonder nacht, licht zonder donker, plezier zonder verdriet);
– en dat we in een fractie van een seconde al klaar staan om onze eigen patronen uit te voeren… en het heel wat meer tijd kost als we deze willen veranderen.

Voor mij werd de kracht van 1+1=3 weer zichtbaar, waardoor er veel meer mogelijk werd dan ik vooraf kon bedenken en dat was niet alleen prachtig, maar maakt me ook dankbaar.

Soms kun je je wat beklemd, benauwd voelen tussen bestaande patronen en gewoonten en het doorbreken hiervan kan je wereld wellicht op zijn kop zetten, maar daarmee tegelijkertijd een nieuw licht op zaken laten schijnen. Dit zijn vaak de momenten waarop de mooiste nieuwe resultaten ontstaan, herken jij dat ook?

Heb een mooie week en zie wat je tegenkomt op jouw pad!