Het lijkt zo’n normale vraag: waarom? Waarom heb je dat gedaan? En vaak geven we er als vanzelfsprekend antwoord op. Kort of uitvoerig leggen we uit wat hiervoor voor ons de reden was. Leggen we uit aan de ander hoe we het zien en hoe we denken. We beschrijven onze manier van doen, zoals we zijn, simpelweg omdat we inmiddels onszelf ook wel een beetje hebben leren kennen. Denken we ….

Vanuit mijn interesse vind ik onderzoeken over de psyche erg interessant en met name over drijfveren van mensen, ‘waarom doen we wat we doen’ of ‘doen we niet wat we niet doen’ En wat blijkt? Wij mensen weten meestal helemaal niet precies waarom we iets willen, denken, voelen of doen. We doen dingen om de meest rare of onbekendste redenen. En ‘raar’ daar willen we nog wel aan, maar ‘onbekend’?

Gisteren zat ik aan tafel met Miriam, een collega coach, en spraken we over het manuscript van mijn boek. Ik vond het heerlijk om het erover te hebben, terug te horen hoe het lezen ervaren werd en mijn drijfveren ervoor te delen. Vanuit logische verklaringen in mijn belevingswereld. Maar als coach weet ik ook dat wij mensen ons meer vanuit onbewuste dan bewuste drijfveren gedragen. We denken vaak te weten waarom we doen wat we doen, maar ondertussen doen we gewoon maar, net als dieren. Aangestuurd door onze innerlijke wereld, op de automatische piloot.

Vragen als ‘waarom?’ of ‘wat maakt dat…?’ of ‘Hoe ben je hiertoe gekomen?’ zijn vragen die naar deze innerlijke drijfveren vragen. En gisteren kwam dat ook voorbij, om helder te krijgen wat voor mij de diepste beweegreden is om te schrijven en het ook daadwerkelijk als een boek op de markt te willen brengen.

Follow the way to your heartIk ontdekte opnieuw hoe het kan voelen als je even niet weet ‘waarom je iets zo gedaan hebt’. Het voelt in eerste instantie ongemakkelijk en de eerste neiging is een verklaring te vinden. Een reden waarom het zo is, waarom ik zo denk, me zo gedraag. Alsof ik wilde verklaren, wilde verantwoorden …
Al snel werd duidelijk dat het niet nodig is. Alles mag er zijn zoals het zich aandient, zonder aankondiging of verklaring. Wat een rust!

Het was een flits waarin ik dit in mezelf voelde gebeuren, een patroon van handelen, zoals ik dat vroeger vaak deed.
In een volgende flits kwam het gevoel waarvan ik blij werd. Het gevoel waarvoor ik het wil doen, als weet ik daar niet precies de verklaring voor, het zet me wel weer in beweging en aan het schrijven in dit geval.

Hoe makkelijk kan het gaan, als je de weg van je hart kan zien en kan volgen.
Hoe moeilijk kan het zijn als je even de weg kwijt bent ….

Een goed gesprek waardoor ik weer helder heb waarvoor ik het doe heeft mij geholpen vandaag weer verder op pad te kunnen. Het manuscript heeft vanochtend weer een uitbreiding gekregen. Waar ik blij van wordt en dankbaar ben voor het gesprek dat hier gisteren toe leidde.

Wat kan jou weer op weg helpen?
Waarom?